Pólitískt uppgjör á glæpum gegn þjóðinni verður í þingkosningunum að ári.

Með útgáfu Rannsóknarskýrslu Alþingis og dómnum yfir þáverandi forsætisráðherra, Geir Haarde, þá er uppgjöri fjórflokksins á hruninu lokið.

Eftir er hinsvegar pólitískt uppgjör kjósenda á þeim glæpum sem fjórflokkurinn vann gegn þjóðinni í aðdraganda hrunsins og í kjölfar þess. Það uppgjör bíður þingkosninganna að ári.

Í því pólitískta uppgjöri kjósenda við fjórflokkinn þá verður ákært fyrir eftirfarandi glæpi og þjóðinni gefst í þingkosningunum kostur á að fella sýknu- eða sektardóm yfir fjórflokknum.

Glæpur fjórflokksins nr. 1 gegn þjóðinni er þegar Lýðveldið Ísland var skuldsett í þrot í aðdraganda hrunsins í misheppnuðum tilraunum fjórflokksins að bjarga gjaldþrota bönkum landsins. Öll lán sem buðust voru tekin og allir fjármunir sem til voru var ausið í bankana, banka sem fjórflokkurinn vissi að voru gjaldþrota, banka sem fjórflokkurinn vissi á þessum tíma að var ekki hægt að bjarga. Svo langt gekk fjórflokkurinn í þessari skuldsetningu að Lýðveldið Ísland endaði í höndum Alþjóða gjaldeyrissjóðsins.

Glæpur fjórflokksins nr. 2 gegn þjóðinni er setning neyðarlaganna sem er mesti þjófnaður sem framinn hefur verið í Evrópu frá stríðslokum og fólgst í því að tryggja innistæður langt, langt umfram innlendar og alþjóðlegar skuldbindingar og nota til þess fé erlendra lánadrottna gömlu bankana. Þrot íslensku bankana er þriðja stærsta gjaldþrot í heimi. Ofaní þetta stóra gjaldþrot kom setning neyðarlaganna en með þeim þjófnaði fór Lýðveldið Ísland á lista yfir mestu "bananalýðveldi" heimsins. Fjölmargar lánastofnanir munu ekki lána til landsins næstu áratugina og allar þær lánveitingar sem fást næsta aldarfjórðunginn verða með sérstöku "Íslandsálagi". Það versta er að mannorð okkar Íslendinga var eyðilagt í heilan mannsaldur í þeim tilgangi að bæta auðmönnum Íslands það tjón sem þeir urðu fyrir þegar innistæður þeirra töpuðust í gjaldþroti bankana. (2% innistæðueigenda áttu 95% af innistæðunum, ath í samræmi við fjárfestingarstefnu lífeyrissjóðanna áttu þeir mjög lítið af innistæðum í bönkunum).

Glæpur fjórflokksins nr. 3 gegn þjóðinni er þegar fjórflokkurinn reyndi ítrekað að fá Lýðveldið Ísland til að gangast í ábyrgðir fyrir skuldum Landsbankans og samþykkja svonefnda Icesave samninga, samninga sem tengjast beint neyðarlögunum, þannig að þjóðin tryggði, þvert á lög og reglur, að fullu þær innistæður sem innistæðueigendur töpuðu í gjaldþroti Landsbankans. (Málið sem er í dag fyrir ESA gengur út á það hvort Íslandi / ríkissjóði beri að tryggja lágmarksfjárhæð, 20.887 evrur per reikning eða ekki. Það kostar þrotabú Landsbankans 650 ma og innistæða er til fyrir þeirri upphæð. Engin hjá ESA er að tala um að Ísland eigi að tryggja allar innistæður í gamla Landsbankanum að fullu eins og Icesave samningarnir gengu út á. Icesave 3 hefði kostað þrotabú Landsbankans / þjóðina a.m.k 1.300 ma.)

Í næstu þingkosningum gefst þjóðinni tækifæri að gera upp þessi glæpaverk fjórflokksins gegn þjóðinni með því að kjósa til valda nýja flokka og nýtt fólk og hefja sókn til nýrrar velsældar á grunni nýrrar stjórnarskrár.

www.lydfrelsisflokkurinn.net

Mynd: Mótmæli 15. maí 2012 á Puerta del Sol, Madrid

Glæpir fjórflokksins gegn þjóðinni.

"Hólmganga lýðræðis og fjármálamarkaða" kallar forsetinn á kurteisan hátt þá glæpi sem fjórflokkurinn vann gegn íslenskri þjóð í aðdraganda hrunsins og eftir hrun.

Glæpur fjórflokksins nr. 1 gegn þjóðinni er þegar Lýðveldið Ísland var skuldsett í þrot í aðdraganda hrunsins í misheppnuðum tilraunum fjórflokksins að bjarga gjaldþrota bönkum landsins. Öll lán sem buðust voru tekin og allir fjármunir sem til voru var ausið í bankana, banka sem fjórflokkurinn vissi að voru gjaldþrota, banka sem fjórflokkurinn vissi á þessum tíma að var ekki hægt að bjarga. Svo langt gekk fjórflokkurinn í þessari skuldsetningu að Lýðveldið Ísland endaði í höndum Alþjóða gjaldeyrissjóðsins.

Glæpur fjórflokksins nr. 2 gegn þjóðinni er setning neyðarlaganna sem er mesti þjófnaður sem framinn hefur verið í Evrópu frá stríðslokum og fólgst í því að tryggja innistæður langt, langt umfram innlendar og alþjóðlegar skuldbindingar og nota til þess fé erlendra lánadrottna gömlu bankana. Þrot íslensku bankana er þriðja stærsta gjaldþrot í heimi. Ofaní þetta stóra gjaldþrot kom setning neyðarlaganna en með þeim þjófnaði fór Lýðveldið Ísland á lista yfir mestu "bananalýðveldi" heimsins með þeim afleiðingum að engin fjármálastofnun mun treysta að fullu núlifandi Íslendingi. Fjölmargar lánastofnanir munu ekki lána til landsins næstu áratugina og allar þær lánveitingar sem fást næsta aldarfjórðunginn verða með sérstöku "Íslandsálagi". Það versta er að mannorð okkar Íslendinga var eyðilagt í heilan mannsaldur í þeim tilgangi að bæta auðmönnum Íslands það tjón sem þeir urðu fyrir þegar innistæður þeirra töpuðust í gjaldþroti bankana. (2% innistæðueigenda áttu 95% af innistæðunum, ath í samræmi við fjárfestingarstefnu lífeyrissjóðanna áttu þeir mjög lítið af innistæðum í bönkunum).

Glæpur fjórflokksins nr. 3 gegn þjóðinni er þegar fjórflokkurinn reyndi að fá Lýðveldið Ísland til að gangast í ábyrgðir fyrir skuldum Landsbankans og samþykkja svonefnda Icesave samninga, samninga sem tengjast beint neyðarlögunum, þannig að þjóðin tryggði, þvert á lög og reglur, að fullu þær innistæður sem innistæðueigendur töpuðu í gjaldþroti Landsbankans. (Málið sem er í dag fyrir ESA gengur út á það hvort Íslandi / ríkissjóði beri að tryggja lágmarksfjárhæð, 20.887 evrur per reikning eða ekki. Það kostar þrotabú Landsbankans 650 ma og innistæða er til fyrir þeirri upphæð. Engin hjá ESA er að tala um að tryggja eigi allar innistæður að fullu eins og Icesave gekk út á en Icesave 3 samningurinn hefði kostað þrotabú Landsbankans / þjóðina a.m.k 1.300 ma.)

Sú staða verður uppi að ári þegar gengið verður til þingkosninga að þjóðinni býðst að skipta út fjórflokknum með nýjum flokkum og nýju fólki. Að ári gæti staðan verið sú að nýjir flokkar og nýtt fólk tekur við stjórnartaumunum á Alþingi og við stjórn landsins.

Nýjir flokkar og nýtt fólk sem stjórnar landinu eftir nýrri stjórnarskrá stjórnlagaráðs er raunhæfur möguleiki að loknum næstu alþingskosningum.

Meðan 50% kjósenda gefa ekki upp afstöðu sína í skoðanakönnunum þá er þetta líklegur möguleiki.

Í næstu þingkosningum gefst þjóðinni tækifæri að gera upp þessi glæpaverk fjórflokksins gegn þjóðinni með því að kjósa til valda nýja flokka og nýtt fólk og hefja sókn til nýrrar velsældar á grunni nýrrar stjórnarskrár.

Með vísan til orða forsetans má segja að hólmganga nýrra flokka gegn fjórflokknum og þeim þingmönnum sem þar sitja í boði bankana er hafin.

www.lydfrelsisflokkurinn.net

Mynd: Riddarinn hugumprúði, Don Quixote og hans sauðtryggi aðstoðarmaður Sancho Panza á Plaza de Espana, Madrid.

Hólmganga lýðræðis og fjármálamarkaða

Íslenski fáninn í miðpunkti "búsáhalda-mótmælanna" í Madrid í dag.

Er það búsáhaldabyltingin sem steypti ríkistjórinni, ríkistjórn sem tók öll þau lán sem hægt var að taka út á lýðveldið Ísland og skuldsetti með því ríkisjóð  / almenning upp í rjáfur næstu ártugina ásamt því að setja Seðlabanka landsins í gjaldþrot í misheppnuðum tilraunum sínum að bjarga gjaldþrota bönkum landsins, bönkum sem ríkistjórnin vissi að var ekki hægt að bjarga?

Eða eru það Icesave samningarnir sem við Íslendingar höfnuðum og neituðum þar með að ríkistryggja skuldir einkabanka landsins?

Eða eru það báðar þessar ástæður?

Er ekki löngu orðið tímabært að gefa fjórflokknum og glæpaverkum hans gagnvart þjóðinni í aðdraganda hrunsins og eftir hrun frí frá störfum og kjósa til valda þá nýju flokka sem bjóða munu fram í næstu Alþingiskosningum. Sjá hér Lýðfrelsisflokkurinn.

Tapa á stöðutöku gegn evrunni?

Eru bandarískir vogunarsjóðir að tapa þykkt á botnlausum stöðutökum á evrunni?

Eftir gríðarlegan áróður og væntingum margra þess efnis að evran standi ekki af sér efnahagsóreiðu örfárra smáríkja ESB, smáríkja sem höndla með 10% til 15% þess fjármagns sem streymir um þau ríki sem standa að ESB þá er ljóst að þessar væntingar eru ekki að verða að veruleika. Evran er ekki að fara eitt. 

Við eigum án efa eftir að sjá á næstu mánuðum og misserum fleiri dæmi um gríðarlegt tap ýmsra vogunarsjóða. Vogunarsjóða sem tók stöðu gegn evrunni. Vogunarsjóða sem skýra tap sitt með orðalagi í átt við þetta:

Dimon segir að allt sem tengist þessum viðskiptum bankans hafi brugðist og að verulega hafi skort á stjórnun deildarinnar. „Þetta voru svívirðileg mistök,“ sagði Dimon og bætti við að vinnubrögðin sem deildin hefði viðhaft væru ekki í samræmi við vinnubrögð bankans.

Töpuðu 252 milljörðum á sex vikum

Pólitísku uppgjöri fjórflokksins á hruninu lokið.

Með sakfellingu fyrrverandi forsætisráðherra fyrir Landsdómi í dag fyrir brot á stjórnarskrá þá lýkur formlega hinu pólitíska uppgjöri fjórflokksins á hruninu.

Þetta ferli hófst með skýrslu Rannsóknarnefndar Alþingis, nefndar sem umræddur forsætisráðherra átti stærstan heiðurinn af að setja á laggirnar. Í skýrslu Rannsóknarnefndarinnar er lagt til að þáverandi forsætisráðherra, utanríkisráðherra, fjármálaráðherra ásamt bankamálaráðherra yrðu dregnir fyrir Landsdóm og ákærð fyrir stórfelld afglöp í starfi og brot á stjórnarskrá.

Þingnefnd á vegum Alþingi sem fór yfir skýrsluna komst að sömu niðurstöðu og Rannsóknarnefndin og lagði fyrir Alþingi að samþykkja að þessir fjórir ráðherra yrðu ákærðir og dregnir fyrir Landsdóm.

Lágkúran á Alþingi náði áður óþekktum hæðum þegar þingið ákvað að ákæra forsætisráðherrann fyrrverandi einan en sleppa hinum ráðherrunum þrem við ákæru. Eftir þessa atkvæðagreiðslu þarf án efa að skipta út öllum núverandi þingmönnum Alþingis, eigi að endurreisa traust þjóðarinnar á þinginu.

Þó uppgjöri fjórflokksins á hruninu ljúki með þessum dómi yfir forsætisráðherranum fyrrverandi, dómi sem á sér enga hliðstæðu í íslenskri réttarsögu, þar sem forsætisráðherra er dæmdur af 15 manna Landsdómi fyrir að brjóta 17 gr. stjórnarskrárinnar, þá á dómstóll götunnar eftir að dæma í þessu máli.

Dómstóll götunar mun kveða upp sinn dóm að ári liðnu þegar kosið verður til Alþingis.

Verður það svo að fjórflokkurinn verður kosinn áfram til trúnaðarstarfa fyrir þjóðina eða hefur þjóðin fengið nóg af fjórflokknum í bili og gefur nýjum flokkum og nýju fólki tækifæri?

 

www.lydfrelsisflokkurinn.net

 

 

Sakfelldur fyrir eitt ákæruatriði

Lýðfrelsisflokkurinn er ekki þátttakandi í Breiðfylkingunni.

Um leið og það bera að þakka blaðamanninum, Hirti J. Guðmundssyni, fyrir góða samantekt á þeim nýju framboðum sem ætla sér að vera þátttakendur í komandi Alþingiskosningunum og möguleikum þessara framboða þá er rétt að leiðrétta þann misskilning sem fram kemur að Lýðfrelsisflokkurinn ætli að vera hluti af þessari svokallaðri Breiðfylkingu.

Fulltrúar Lýðfrelsisflokksins hafa vissulega rætt við ákveðna aðila í Breiðfylkingunni. Þær umræður skiluðu fljótt þeim niðurstöðum að ekki var neinn flötur á samstarfi.

Áherslur okkar í Lýðfrelsisflokknum sem endurspegla áherslur borgaraflokkanna / hægri flokkanna á Norðurlöndunum og Þýskalandi falla ekki að hugmyndafræði þeirra flokka sem ætla að standa að Breiðfylkingunni.

Þar kemur margt til. Þarf ekki annað en nefna afstöðuna til samstarfsins við Evrópu en öllum ætti að vera kunnug afstaða Frjálslynda flokksins og Hreyfingarinnar til þeirra mála.

Eins og staðan er í dag stefnir Lýðfrelsisflokkurinn ótrauður á framboð í öllum kjördæmum í komandi Alþingskosningum.

Sjá nánar heimasíðu flokksins hér:  Lydfrelsisflokkurinn.net

 

 

Möguleikar nýju framboðanna

Hundamatur er ekki heldur hættulegur, bara ekki ætlaður til manneldis.

Ótrúlegar eru skýringar Ölgerðarinnar á sölu sinni og dreifingu á iðnaðarsalti til mötuneyta, bakaría og annarra matvælafyrirtækja. 

Að selja og nota vöru í matvæli, vöru sem ekki er ætluð til manneldis er glæpur gegn neytendum.

Það er ljóst að Matvælastofnun og Heilbrigðiseftirlit Reykjavíkur hafa hylmt yfir þessum glæp gegn neytendum árum saman.

Auðvita á að svipta þessi 91 fyrirtæki starfsleyfi sem hafa staðið að sölu, dreifinu og notkun á þessu salti eða beita þau háum fjársektum.

Auðvita á að reka forstjóra Matvælastofnunar og Heilbrigðiseftirlits Reykjavíkur sem hefur veitt Ölgerðinni starfsleyfi síðustu 13 ár og þar með samþykkt sölu og dreifingu á þessu salti.

 

Við vitum hins vegar öll að ekkert verður gert.

Við vitum öll að handhafar framkvæmdavaldsins og það fólk sem nú situr á Alþingi hefur hvorki burði eða getu til að taka á þeim miklu vandamálum sem eru í stjórnsýslunni og stofnunum ríkisins, vandamálum sem blasa við almenningi og kristallast í hverju málinu á eftir öðru svipuðu þessu saltmáli.

Hvað getum við neytendur gert?

Reynt að fækka sem mest gömlu hrunaþingmönnunum sem engu hafa breytt og ekkert gert frá hruni og kallað til nýtt fólk og nýja flokka í þingkosningunum eftir rúmt ár?

 

Segir iðnaðarsaltið ekki hættulegt

Matvælastofnun hrjáð af "Fjármálaeftirlits syndróminu" ???

Er það virkilega þannig í dag að eftirlitsstofnanir ríkisins, eins og Matvælastofnun, eru ekki að sinna eftirlitsskyldu sinni frekar en Fjármálaeftirlitið árin fyrir gjaldþrot íslensku bankana?

Er einhver munur á því þegar Matvælastofnun heimilar með aðgerðarleysi sínu að hér sé notaður áburður sem inniheldur þungmálma langt yfir leyfilegum mörkum og þegar Fjármálaeftirlitið heimilaði með aðgerðarleysi sínu bönkunum á sínum tíma að fara langt yfir leyfileg mörk í starfsháttum sínum?

Er það virkilega þannig að við skattgreiðendur erum ennþá í tómu tilgangsleysi að moka gríðarlegum fjármunum inn í rekstur eftirlitsstofnanna ríkisins, fjármuni sem við fáum ekkert fyrir annað en yfirhylmingar og blekkingar?

Til hvers erum við að setja skattfé okkar inn í þessar eftirlitsstofnanir?

Þegar stofnun eins og Matvælastofnun er uppvís að því að sinna ekki hlutverki sínu af hverju er forstjórinn þá ekki rekinn?

Af hverju er aldrei neinn kallaður til ábyrgðar í íslensku stjórnsýslunni fyrir afglöp í starfi?

Hefur nokkur verið kallaður til ábyrgðar fyrir áratuga yfirhylmingarnar í tengslum við Díoxíð- og þungmálmamengunina frá sorpbrennslustöðinni Funa við Ísafjörð sem gerði Skutulsfjörð óhæfan til notkunar sem landbúnaðarsvæði?

Er það virkilega ennþá svo að hjá umhverfisráðherra þá snúast umhverfismál bara um starfsemi Landsvirkjunar og Orkuveitu Reykjavíkur?

Er ekki ljóst að stjórnsýslan lærði ekkert á hruninu og engar breytingar hafa verið gerðar á starfsháttum hennar þegar upplýst er nú rúmum þrem árum eftir hrun að eftirlitsstofnun eins og Matvælastofnun starfar með sama hætti og Fjármálaeftirlitið gerði í aðdraganda hrunsins?

 

Er nokkur von til þess að tekið verði á þeim málum sem þarf að taka á vegna hrunsins, innan og utan stjórnsýslunnar, meðan þessi ríkistjórn situr?

 

MAST upplýsti ekki um mengun

Gleðileg jól

Óska öllum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári.

Myndin / jólakortið sem fylgir með þessari jólakveðju var tekin fyrir nokkrum dögum án flass lengst inni í jarðgöngum / veggöngum sem verið er að gera í Alta, Finnmörk, í norður Noregi.

 Ljósið, myrkrið  og úðinn frá steypusprautunni skapa ákveðna töfrastemmingu inni göngunum.

 

Mikil og mörg eru mannanna verk.

 

Stjórnlagaráð á rangri leið.

Það eru vonbrigði að stjórnlagaráðið ætlar ekki að koma til móts við kröfu almennings nr. 1, 2 og 3 sem var og er að koma hér á fullum aðskilnaði löggjafar-, framkvæmda- og dómsvalds. Fullur aðskilnaður þessara þátta næst aldrei nema með forsetaræði eins og tíðkað er í öðrum lýðveldum Evrópu.

Það er mikil breyting að ætla að lögfesta hér þingræði þvert á ákvæði stjórnarskrárinnar frá 1944 sem gerir ráð fyrir að hér sé forsetaræði. Sjá nánar hér. 

Það er mjög sérstætt ef nú á að lögfesta hér þingræði að fyrirmynd konungsríkja Evrópu þegar eðlilegra hefði verið að horfa til lýðvelda eins og þess franska og finnska. Lýðvelda sem öll nýfrjálsu ríki austur Evrópu gerðu að sinni fyrirmynd þegar þau losnuðu undan klafa kommúnismans. Munum það að Ísland er lýðveldi, ekki konungsríki. Þess vegna er það svo órökrétt að horfa til konungsríkjanna sem fyrirmynd þegar við endurnýjum stjórnarskrá okkar.

Mér líst hins vegar vel á hugmyndir stjórnlagaráðs á koma hér á fót Stjórnlagadómstól / Lögréttu sem ætlað er að úrskurða hvort lög, reglugerðir, samningar og stjórnvaldsaðgerðir stangist á við stjórnarskrá.

Ég er hins vegar mjög ósáttur við þær fyrirætlanir að veikja forsetaembættið með því að setja embættinu reglur og takmarka valdsvið forseta. Það líst mér mjög illa á. Munum það að þjóðin á forsetaembættið. Munum það að þjóðin á það það vald sem stjórnarskráin felur forsetaembættinu. Þjóðin úthlutar þessu valdi í beinni kosningu á fjögurra ára fresti. Með því að takmarka valdsvið forseta og setja forseta reglur þá er um leið verið að takmarka vald þjóðarinnar og setja þjóðinni reglur.

Með því að setja forsetaembættinu reglur og takmarka vald forseta þá er verið að taka þetta vald frá þjóðinni og setja þetta vald  í hendur stjórnmálaflokkanna og stjórnsýslunnar.

Var það tilgangurinn með stjórnlagaráðinu og auka vald stjórnmálaflokka og stjórnsýslunnar á kostnað þjóðarinnar?

Það vald sem stjórnarskráin felur þjóðinni og þjóðin felur forseta sínum það vald á ekki að takmarka. Við eigum ekki við endurskoðun stjórnarskrárinnar að takmarka það beina lýðræði sem við þó búum við.

Er það ætlun stjórnlagaráðs að minnka vægi þess beina lýðræðis sem við búum við og minnka þau völd sem þjóðin fer með þegar hún kýs beint til valdamesta embættis landsins? Á endurskoðun stjórnarskrárinnar að ganga út á það að takmarka vald forsetaembættisins og þar með takmarka vald þjóðarinnar? Er þetta stjórnlagaráð þá ekki farið að snúast upp í andhverfu sína?

Þá mun þjóðin líka snúa baki við þessu stjórnlagaráði enda þjóðin þá miklu betur sett með óbreytta stjórnarskrá.

Í dag búum við að tvenns konar lýðræði.

• Beint lýðræði þar sem þjóðin kýs handhafa framkvæmdavaldsins, forsetann, á fjögurra ára fresti.
• Óbeint lýðræði eða fulltrúalýðræði þar sem við kjósum stjórnmálaflokka til að fara með fyrir okkar hönd fjárveitingarvaldið og löggjafarvaldið með forseta.

Breytingar á stjórnarskránni sem ætlað er að minnka vægi þess beina lýðræðis sem þjóðin nýtur í daga og auka í staðinn vægi fulltrúalýðræðisins, það eru slæmar breytingar.  

Breytingar á stjórnarskránni sem færa valdið frá þjóðinni í hendur þingmanna og þar með í hendur fjórflokksins, slíkar breytingar mun þjóðin aldrei samþykkja.

 

 

 

Til lukku með Hörpuna

Það er hreint frábært að Eldborgin í Hörpunni skuli standa undir væntingum. Það er ekkert gefið að salir eins og þessir heppnist. Mörg dæmi eru um tónlistarsali sem hafa ekki staðið fyllilega undir væntingum.

Ljóst er að Eldborgin er að standa undir væntingum. Og þær væntingar eru ekki litlar. Ekkert annað en bestu tónlistarsalir heims er mælikvarðinn og viðmiðið.

Ljóst er að Eldborgin er í hópi þeirra bestu.

Ljóst er að mikið tæknilegt afrek hefur verið unnið við gerð Eldborgarinnar.

Við hljótum öll að fagna því að hafa eignast þetta frábæra tónlistarhús.

Tónlistarhús sem mun opna okkur óteljandi möguleika.

Tónlistarhús sem jafnframt er eitt stærsta og glæsilegasta glerlistaverk sem gert hefur verið. 

Tónlistarhús sem mun draga til landsins þúsundir ef ekki milljónir ferðamana á komandi árum.

Til hamingju Ísland.

 

Nú þegar ég sit og hlusta á Óðinn til gleðinnar í annað sinn á "Plúsnum" í sjónvarpinu þá hefur ljóðið hans afa fengið enn eina merkinguna í mínum huga.

Ætti ég hörpu hljóma-þýða,

hreina, mjúka gígjustrengi,

til þín mundu lög mín líða,

leita þín, er einn ég gengi.

 

Viltu, þegar vorið blíða

vefur rósir kvölddögginni,

koma til mín, kvæði hlýða,

kveðja mig í hinzta sinni.

 

Lífið allt má léttar falla,

ljósið vaka í hugsun minni,

ef ég má þig aðeins kalla

yndið mitt í fjarlægðinni.

 

Innsta þrá í óska-höllum

á svo margt í skauti sínu.

Ég vildi geta vafið öllum

vorylnum að hjarta þínu.

 

Friðrik Hansen

Harpa tekin formlega í notkun

Icesave-dómur og mestu afglöp íslenskra fjölmiðla?

Loksins að einn af helstu fjölmiðlum landsins gerði úttekt á því og segir frá því hvaða afleiðingar það hefur verði neyðarlögunum hnekkt í þeim dómsmálum sem nú eru í gangi.

Loksins að einn af helstu fjölmiðlum landsins gerir þjóðinni grein fyrir því að ef við hefðum samþykkt Icesave 3 og neyðarlögunum verið hnekkt þá falla hundruð milljarðar á ríkissjóð og þar með íslenska skattgreiðendur.

Í umræðunni fyrir Icesave 3 kosninguna þögðu okkar helstu fjölmiðlar og fjölmiðlamenn og fjölluðu ekkert um þennan flöt málsins.  Jafnvel í Silfri Egils var ekki fjallað um þennan flöt málsins og ef hann kom upp þá var honum vísað frá eins og hverri annari fjarstæðu. Lee C Buchheit  benti samt á þetta atriði sem einn af þremur stærstu áhættuþáttunum í Icesave samningnum í samtali á Silfrinu en annað hvort skildi Egill hann ekki, gleymdi þessu atriði eða vísvitandi lét ógert að nefna það.  Fjölmiðlamenn töldu alltaf bara upp tvö atriði í sínum samantektum sem áhættuna við Icesave 3 samninginn, þ.e. hvað mikið kæmi úr þrotabúi Landsbankans og hve mikil gengisáhættan væri.  Neyðarlögin voru sjaldan eða aldrei nefnd.

Þannig komst samninganefndin og stjórnvöld alltaf upp með að ræða ekki þennan flöt málsins eins og það gæti ekki gerst að málið tapaðist fyrir dómi.  Þetta eru mestu afglöp sem ég hef séð íslenska fjölmiðla gera, að láta stjórnvöld, samninganefndina og fulltrúa JÁ sinna komast upp með að ræða ekki þetta atriði.

Um þennan flöt málsins var bara fjallað á blogginu, á Facebook og í einstaka aðsendum greinum í prentmiðlum.

Nú að afloknum kosningum þá hefur þagnarhlunni loks verið lyft af þessu máli á ríkisfjölmiðlinum rúv.

Þá bregður svo við að rúv er með ágætis umfjöllum um málið,  sjá nánar hér. Greinilegt er að fréttamennirnir á rúv gera sér vel grein fyrir mikilvægi þessara málaferla og hvað það þýðir ef neyðarlögunum verður hnekkt og hvað hefði gerst hefði þjóðin samþykkt Icesave 3 og þar með gengist í ábyrgð fyrir 650 milljörðum. Fréttamenn rúv gera sér fulla grein fyrir að þá hefðu hundruð milljarða fallið á ríkissjóð.

Fréttamann rúv gera sér fulla grein fyrir því að í þessum málaferlum um neyðarlögin væri allt samfélagið undir ef við hefðum samþykkt Icesave 3 samninginn.

Sérkennilegt að rúv skyldi ekki sjá ástæðu til að birta þessa frétt einhverjum dögum eða vikum fyrir Icesave 3 kosninguna.

Hefði rúv birt þessa umfjöllun vikuna fyrir Icesave 3 kosninguna þá hefði það tryggt að yfir 70% þjóðarinnar í stað 60% hefði hafnað Icesave 3 samningnum.

Alltaf gott að vita hvar við höfum rúv og að rúv stendur í blíðu og stríðu með stjórnvöldum á hverjum tíma, sama hvað gengur á, eins og Pravda á sínum tíma stóð í blíðu og stríðu við bakið á Sovéska kommúnistaflokknum. 

 

Guði sé lof fyrir Facebook, bloggið og óháðu netmiðlana.

 

 

Moody´s kokgleypir skammir Forseta Íslands

Auðvitað gat Moodys´s ekki lækkað lánshæfismat Íslands þó þeir hefðu viljað.

Eftir að skuldatryggingarálagið lækkað strax eftir NEI´ið í þjóðaratkvæðagreiðslunni þá gat Moody´s ekki annað en staðfest þetta mat þeirra lánastofnanna sem þeir þykjast vera að vinna fyrir.  Allt annað en staðfesting á þessu mati helstu fjármálafyrirtækja heims hefði endanlega svipt Moody´s öllum trúverðugleika. 

Með öðrum orðum Moody´s samþykkir og kokgleypir skammir forseta Íslands. 

Aldrei fyrr hafa matsfyrirtæki þessa heims verið rassskellt opinberlega með þeim hætti sem forseti Íslands rassskellti Moody´s á Bloomberg fréttaveitunni  og aldrei fyrr hafa þessi matsfyrirtæki bitið í gras með þeim hætti sem þau gerðu í dag.  Með þessu mati í dag þá eru dagar Moody´s og annarra slíkra fyrirtækja liðinn sem fyrirtækja sem menn treysta. 

Þetta mat Moody´s er jafnframt endanleg staðfesting á því að við sem kusum NEI, við kusum rétt.

 

Auðvitað mátti ekki veita þessa ríkisábyrgð

Auðvitað lækkar skuldatryggingarálagið þegar ríkissjóður hættir við að veita ríkisábyrgð á 650 ma.  skuldbindingu upp á von og óvon að það takist að láta þrotabú Landsbankans standa undir Icesave.

Það voru margir sem héldu því fram að þetta tryggingarálag myndi hækka ef við höfnuðum Icesave. Margir héldu því fram að því meira sem við tökum af lánum og því meira sem við skuldbindum okkur með ríkisábyrgðum því auðveldara yrði og fá lán og kjör þeirra yrðu betri.

Nú þegar allt rykið sem var sáldraði upp í aðdraganda þessara kosninga er að falla til jarðar og menn byrjaðir að grilla aftur í gegnum gruggið þá kemur í ljós að ekkert hefur breyst.  

Auðvitað er það áfram þannig að því minna sem ríkissjóður skuldar og því minni ábyrgðir sem hvíla á ríkissjóði því betri eru lánakjörin. 

 

Álagið hið lægsta frá hruni

Fulltrúi olíufurstanna í Dubai í samninganefndinni, Lee C. Buchheit, sendur úr landi.

Aldrei skildi ég það að Alþingi valdi að gera fulltrúa olíuauðjöfranna á Arabíuskaganum að formanni íslensku samninganefndarinnar. Hverjum lukkuriddaranum á eftir öðrum hefur skolað hingað á land í kjölfar bankahrunsins. Lukkuriddurum sem hafa boðið stjórnvöldum þjónustu sína.

Að velja einn af þeim til að leiða íslensku samninganefndina var sérstakt. Enn sérstakara var að velja til starfans einn af fulltrúum olíuauðjöfranna á Arabíuskaganum. Sjá nánar þennan pistil hér frá því í febrúar 2010: Aðalsamningamaður Íslands einn af stóru hákörlunum í fjármálaheiminum.

Lee C. Buchheit situr í stjórn og starfar með stærstu fjármálafyrirtækjum heims. Fyrirtækjum sem lána Seðlabönkum heims fé. Lee C. Buchheit vinnur við það að gæta hagsmuna þessara fyrirtækja. Seðlabankar um allan heim eru þessi misserin að gæta hagsmuna sinna og þessara lánadrottna sinna, þ.e. fyrirtækjanna sem Lee C. Buchheit vinnur fyrir, með því að dæla fé skattborgaranna út í bankakerfið og eru þar með að gera skuldir bankana að skuldum almennings. Það er það sem Lee C. Bucheit starfar við.

Bjóst virkilega einhver við að fulltrúi olíufurstanna á Arabíuskaganum kæmi með samning um þetta Icesave mál sem yrði ásættanlegur fyrir okkur Íslendinga?

Bjóst virkileg einhver við því?

Það fækkar um einn lukkuriddarann á Íslandi þegar Lee C. Buchheit flýgur heim til Duabi eftir að þjóðin hefur sagt við þennan fulltrúa olíuauðjöfranna, "troddonum".

Lee C. Buchheit hverfur nú inn í blámóðuna í sögu þessarar þjóðar sem ein af stóru mistökunum sem stjórnvöld gerðu í kjölfar bankahrunsins.

 

 

Sterk rök okkar í Icesave

Sigur landsbyggðarinnar og hinna vinnandi stétta.

Úrslit kosninganna um Icesave er sigur landsbyggðarinnar og hinna vinnandi stétta.

Þegar ég mætti á kjörstað seinni partinn í dag þá gekk ég í fangið á þrem iðnaðarmönnum sem greinilega höfðu komið við á kjörstað á leið úr vinnu. Þeir voru alvarlegir og ákveðnir þegar þeir í vinnufötunum yfirgáfu kjörstað.

Þá vissi ég að þessi kosning var unnin.

 

57,7% hafna Icesave-lögum

Allir á kjörstað. Þetta er þitt val.

 Að mínu mati er tvennt sem stendur upp úr nú á kjördag:

Í fyrsta lagi að þá er ekkert himinn og haf á milli þessara tveggja valkosta. Báðar leiðirnar hafa sína kosti og galla. Hvort heldur valið er já eða nei þá mun þetta mál halda áfram að hafa mikil áhrif á samfélag okkar og efnahag. Mikil óvissa verður um efnahagslegar afleiðingar þessa máls hvort já eða nei verður ofaná. Í raun kristallast valið í fréttum gærdagsins. Þar mælir seðlabankstjóri með JÁ og Eva Joly mælir með NEI. Við vitum öll að hvoru tveggja er þetta mikið ágætis fólk og þó svo Seðlabankstóri sé undir hæl sinna atvinnurekanda þá væntum við þess að hann sé af heilum hug að mæla með JÁ. Við vitum að þau bæði eru að mæla með valkostum sem þau meta þann besta. Þess vegna er ekki hundrað í hættunni hvora heldur leiðina við förum. Báðar hljóta að vera ágætar fyrst þetta ágætis fólk er að mæla með sitthvorri.

Fólk á að drífa sig á kjörstað og kjósa. Sumir vilja meina að þegar allt kemur til alls þá sé þetta spurningin um að fólk kjósi annað hvort með höfðinu eða hjartanu.

Í öðru lagi þá hefur verið frábært að fylgjast með því hvernig þjóðin hefur tekið á þessu verkefni sem er að ákveða hvorn valkostinn á að kjósa. Facebook hefur hreinlega logað af umræðum um þetta mál. Ég sá eina færslu seinni partinn í gær. Þar sagði:

"Á síðast klukkutíma þá hafa komið 46 "stadusar" á Facebook hjá mér og bara 2 þeirra voru ekki um Icesave."

Netmiðlarnir loga af umræðum um þetta mál. Allstaðar er verið að skeggræða málin. Áhuginn er gríðarlegur. Prentmiðlarnir og sjónvarpið með sinn fréttaflutning er í þessari umræðu eins og bermál gærdagsins og er í raun ekki þátttakandi í þessari umræðu nema fyrir börn liðins tíma sem fylgjast ekki með á þessum netmiðlum.

Þessi mikla og upplýsta umræða sem hefur verið í gangi fyrir þessar Icesave kosningar hefði ekki verið möguleg fyrir 10 árum. Þá voru þessir netmiðlar ekki til. Þá hefðu stjórnvöld matað okkur í gegnum moggann, rúv og stö 2 á "sannleikanum".

Nú er allt breytt og stjórnvöld ráða í dag bara fjölmiðlum sem flytja bermál gærdagsins til þeirra sem ekki fylgjast með á netmiðlum nútímans.

Í kosningunni um Icesave 3 þá erum við að sjá lýðræðið á Íslandi taka nýja stefnu. Þjóðin er skemmtilega klofin í tvennt í álíka stórar fylkingar en allir eru ákveðnir að ræða sig fram til bestu niðurstöðu fyrir þjóðina. Með þessari gríðarlegu umræðu sem er í gangi og hefur verið í gangi þá er ljóst að þjóðin mun taka upplýsta ákvörðun í dag.

Hvort heldur já eða nei verður ofaná þá höfum við séð það að þjóðin er meira en tilbúin að stíga fleiri skref á þessar braut. Ræða sig fram til niðurstöðu að taka sínar stóru ákvarðanir í þjóðaratkvæðagreiðslum.

Er nýtt Ísland er að líta dagsins ljós?

Svei mér þá, ég held það. Mér finnst það frábært hvernig þjóðin er að leysa þetta verkefni.

 

 

Stjórnvöld haldin Stokkhólmsheilkenninu?

"Hinn 23. ágúst árið 1973 réðst Jan Erik Olsson vopnaður inn í Kreditbankann við Norrmalmstorg í Stokkhólmi í þeim tilgangi  að ræna bankann.

Lögreglan var kölluð á staðinn, tveir lögreglumanna komust inn í bankann. Jan skaut á þá báða, annar særðist, hinum skipaði hann að setjast niður og syngja lagið Lonesome Cowboy.

Síðan tók Janne fjóra gísla. Hann heimtaði að vinur hans yrði keyrður til hans og fór einnig fram á að fá byssur og þrjár milljónir sænskra króna. Að auki krafðist Janne þess að honum yrði útveguð skotheld vesti, hjálmar og sportbíll til undankomu.

Ein gíslanna, Kristin Ehnemark,  sagðist vera hræddari við viðbrögð lögreglunnar en við ræningjann. Hræddust var hún við að lögreglan myndi valda usla og ógna öryggi hennar sjálfrar. Ég rek ekki atburðarásina frekar hér. 

Við þennan atburð er svokallað Stokkhólmsheilkenni kennt. Þegar gíslar snúast á sveif með þeim sem halda þeim föngnum." (Tekið upp úr heimildum)

Daginn eftir að við misstum þrjá stærstu bankana okkar í þrot og ríkið tók þá yfir settu Bretar á okkur hryðjuverkalög. Hryðjuverkalög voru sett á fjármálaráðuneytið, Seðlabankann, Kaupþing og Landsbankann. Með því frystu þeir inni í London gull- og gjaldeyrisforða þjóðarinnar en hann var geymdur í J.P. Morgan í London.  Samhliða lýstu Bretar því yfir í alþjóðafjölmiðlum að Ísland væri gjaldþrota.  Vegna þessara vel undirbúnu efnahagsárásar Breta á Íslandi þá var skyndilega ekki einu sinni til gjaldeyrir á Íslandi til að kaupa eldsneyti eða lyf.  Slík staða hefur ekki komið upp á Íslandi síðan í Móðuharðindunum 1783.  Við þessar aðstæður féll gengi krónunnar um 50%.  Þúsundir fyrirtækja fóru lóðbeint í þrot og hér töpuðust gríðarleg verðmæti. Arfur heillar kynslóðar hvarf og 30.000 til 40.000 störf. Störf sem mun taka áratugi að búa til aftur. 

Í framhaldi lögðu Bretar  fram Icesave 1 samninginn. Samningurinn var hrein svívirða. Sambærilegur samningur hefur ekki verið  áður gerður milli Evrópuríkja. Það þarf að fara út fyrir Evrópu og tvær til þrjár aldir aftur í tímann til að finna sambærilegan milliríkjasamning. Þennan samning samþykkti þáverandi ríkisstjórn og þingmennirnir sem á bak við ríkisstjórnina stóðu.  

Kjarninn í þeim hópi þingmanna sem samþykkti Icesave 1 samninginn stendur í dag að Icesave 3 samningnum.

Þetta fólk kallar Breta í dag "VINAÞJÓÐ"  og reynir að telja okkar hinum trú um að það sé "siðaðra manna" háttur að leysa sín mál með samningum.

Það eru margir sem halda því fram að þetta fólk sem sat á þing í aðdraganda hrunsins og í hruninu og missti bankakerfið og Seðlabankann í gjaldþrot, fékk á sig hryðjuverkalögin, Icesave 1 nauðasamninginn og sat á þingi þegar eldar brunnu daglega fyrir utan þinghúsið og rúður þess margbrotnar í fyrstu byltingu Íslandssögunnar sem endaði með falli ríkisstjórnarinnar, þetta fólk hafi lent í slíku áfalli að það sé langt frá því búið að ná sér.

Það er hægt að kalla Breta ýmsum jákvæðum nöfnum en það er hreinlega sjúklegt að kalla Breta "vinaþjóð" og "siðaða menn" eftir það tjón sem þeir vísvitandi ollu hér og eftir þá nauðasamninga sem þeir hafa lagt fram og krafist að þjóðin undirgangist.

Eftir að hafa nú á þriðja ár hlustað í forundran á okkar helsta forystufólk berjast fyrir hverjum Icesave nauðasamningnum á eftir öðrum og um leið tala alltaf svona hlýlega um Breta þá hefur það loksins runnið upp fyrir mér.

Þetta fólk er allt haldið Stokkhólmsheilkenninu.

Við hin sem göngum heil til skógar eigum og verðum að taka fram fyrir hendurnar á þessu fólki.

Kjósum NEI á laugardaginn.  

 

 

Augu umheimsins á Íslandi

Í málaferlunum um neyðarlögin þar er KR að keppa við Barcelona.

Hvort heldur menn velja já eða nei á laugardaginn þá fylgir báðum leiðum mikil áhætta. Hvort heldur niðurstaðan verður já eða nei þá er þetta Icesave mál rétt að byrja.

Verði nei ofaná þá fer væntanlega ferli í gang fyrir dómstólum. Hér má sjá Reimar Pétursson útskýra í máli og myndum hvað það hefur í för með sér : http://vimeo.com/21929491

Verði já ofaná og við veitum þessa ríkisábyrgð þá sitjum við næstu árin og fylgjumst með stærstu og öflugust fjármálafyrirtækjum og bönkum veraldar með færustu lögmenn heims á sínum snærum reyna að hnekkja neyðarlögunum fyrir Héraðsdómi og Hæstarétti. Vinni þeir ekki málin þar þá liggur fyrir að þeir munu reyna að fara með málið fyrir aðra dómstóla eins og Mannréttindadómstól Evrópu á grundvelli eignarréttarákvæðanna sem þeir telja að hafi verið brotin. Eins að neyðarlögin hafi verið túlkuð of frjálslega og tryggi of mikið af innistæðum. Sjá frétt þar um hér.

Hnekki þeir neyðarlögunum þá verður þrotabú Landsbankans ekki til ráðstöfunar upp í Icesave nema að takmörkuðu leiti. Þó við teljum okkur hafa góðan málstað að verja sem eru neyðarlögin og teflum fram okkar færustu lögmönnum gegn þeirra þá verður leikurinn í réttarsölunum ójafn. Það verður eins og við teflum fram KR en þeir Barcelona.

Þó við teljum okkur hafa góðan málstað að verja sem eru neyðarlögin þá veit engin hvernig þau málaferli enda. Það verður ekki ljóst fyrr en dómarinn flautar til leiksloka. Hvort það verða dómarar Hæstaréttar eða dómarar Mannréttindadómstóls Evrópu sem það gera mun koma í ljós.

Verði neyðarlögunum hnekkt og við búin að samþykkja að veita ríkisábyrgð á lágmarktryggingunni sem eru 674 ma. og lítið fé fæst úr þrotabúi Landsbankans þá verðum við að greiða bróðurpartinn af þessari upphæð úr ríkissjóði. Við erum að tala um upphæð sem samsvarar hálfri landsframleiðslunni sem þarf þá að greiða á næstu 37 árum.

Ég er gamblari en ekki svo mikill að ég þori að veðja 674 ma. á að KR vinni Barcelona þó málstaður okkar sé mjög góður, KR fái forgjöf og margir af okkar helstu knattspyrnusérfræðingum telji allar líkur á að KR vinni.

Menn skildu aldrei vanmeta Barcelona.

Þess vegna kýs ég NEI á laugardaginn.  Ég vil ekki að við veitum þessa ríkisábyrgð.

 

Hverfur ekki þótt ríkisstjórnin fari

Er verið að mismuna erlendum innistæðueigendum með því að hafna Icesave?

 Haldi neyðarlögin þá liggur það fyrir að þrotabúið getur greitt erlendum innistæðueigendum að minnsta kosti 90% af því sem þeir áttu inni í bankanum þegar hann fór í þrot. Hefði Alþingi ekki sett neyðarlögin þá ættu Bretar og Hollendingar í besta falli von á að fá lágmarkstrygginguna, 20.887 evrur per reikning út úr þrotabúi Landsbankans. Það kostar 674 ma. Þessi 674 ma. lágmarkstrygging tryggir 50% til 55% af þeirri upphæð sem var sem innistæður í Landsbankanum. Um þessa lágmarkstryggingu snýst málatilbúnaður ESA gegn okkur, þ.e. að ríkið tryggi þessa lágmarksupphæð 20.887 evrur per reikning. ESA tekur ekki afstöðu til hugsanlegs mismununar milli innlendra og erlendra innistæðueigenda. 

Haldi neyðarlögin og innistæður verða forgangskröfur í búinu þá stendur þrotabúið innistæðueigendum til boða. Þeir fá þá að minnsta kosti 90% af sínum innistæðum greiddar. Hugsanlega 100% ef heimtur í þrotabúinu verða meiri. Nú eru sjálfir innistæðueigendurnir búnir að fá sitt. Þetta mál snýst um að skipta þrotabúi Landsbankans milli hins íslenska Tryggingasjóð innistæðueigenda og fjárfesta, TIF, annars vegar og þeirra tryggingafélaga sem Landsbankinn keypti tryggingu hjá í Bretlandi og Hollandi til að tryggja til viðbótar 35.000 evrur á hverjum reikning og þess sem bresku og hollensku TIF sjóðirnir greiddu út umfram það.

Það sem verið er að fara fram á með Icesave samninginum er að Bretar og Hollendingar fá ekki bara 90% af sínum innistæðum heldur nærri 100%   +  vexti eins og Landsbankinn bauð á Icesave reikningunum   +   vexti á 674 ma. frá október 2009 til 2016 en þær vaxtagreiðslur fara minnkandi eftir því hvernig greiðslur berast úr búinu   +   greiðslur úr ríkissjóði og ríkisábyrgð á hugsanlegum eftirstöðvum af þessum 674 ma. ef okkar hlutur úr þrotabúinu sem er 51% dugir ekki til að greiða þessa lágmarkstryggingu að fullu. 

Það að ætla að krefjast þess að Íslendingar leggi til viðbótar þessum neyðarlögum fram ríkisábyrgð og íslenskir skattgreiðendur eigi að trygga þessum erlendu innistæðueigendum þessar innistæður að fullur finnst mér einfaldlega of langt gengið. Mér finnst nóg að gert með því að við höfum sett þessi neyðarlög og þar með tryggt þessu fólki að minnsta kosti 90% af þeim innistæðum sem það átti í Landsbankanum.

Við Íslendingar þurfum að bera kostnaðinn af því að hafa sett þessi neyðarlög um ókomin ár. Kostnaði sem felst í miklu vantrausti erlendra fjármálafyrirtækja á íslenska ríkinu. Þetta vantraust mun valda því að um ókomin ár verða þau lán sem okkur bjóðast með hærri vöxtum en ella. Fjöldi banka og fjármálafyrirtækja mun aldrei treysta sér til að lána aftur til Íslands því þeir segja: Ef bankakerfið þeirra lendir aftur í vandræðum þá stelur íslenska ríkið aftur öllum peningunum okkar og lætur sparifjáreigendur fá.

Þar fyrir utan þá er löng leið frá þeim bresku og hollensku innistæðueigendum sem tóku yfirvegaða ákvörðun að hætta sínu fé í erlendum netbanka sem bauð eina hæstu ávöxtun sem sést hefur í Evrópu frá stríðslokum. Banka sem var skráður í einu minnsta hagkerfi heims með einn ótryggasta gjaldmiðil í heimi. Þetta fólk tók yfirvegaða áhættu þegar það lagið sitt fé inn á Icesave reikninga Landsbankans.

það er löng leið frá þessu fólki og að launafólki og skattgreiðendum á Íslandi sem nú eru kallað til ábyrgðar og á að standa þessu fólki skil á því fé sem það tapaði þegar Landsbankinn fór í þrot. Íslenskt launafólk og skattreiðendur tók engar yfirvegar ákvarðanir í þessu máli og var grandalaust að þessar innistæður væru á þeirra ábyrgð.

Í ljósi þessa og í ljósi þess að við með neyðarlögunum erum að tryggja þessum erlendu aðilum að minnsta kosti 90% af þeim innistæðum sem voru í Landsbankanum, þá falla öll rök í mínum huga þess efnis að við eigum að samþykkja þennan Icesave samning til að koma í veg fyrir einhverja mismunun milli innlendra og erlendra innistæðueigenda.

Nánar um þetta hér í boði Reimars Péturssonar. Tekur 15 mín. og er skylduáhorf fyrir alla sem vilja kynna sér málin:

http://vimeo.com/21929491

 

Aukning um 13 milljarða